Prowadzenie jabłoni i grusz w formie szpaleru swobodnego

Prowadzenie jabłoni i grusz w formie szpaleru swobodnego

Formując koronę szpalerową swobodną staramy się uzyskać przewodnik, na którym osadzone są poziome konary, skierowane w dwie przeciwległe strony w płaszczyźnie rzędu. Najniższe konary formujemy w odległości około 0,5 m od ziemi, a najwyższe — 2,5 m. Liczba konarów i odległości między nimi są dosyć dowolne. Wykorzystując do formowania konarów większość pojawiających się na przewodniku pędów, otrzymamy korony mające 10-12 konarów. Koronę szpalerową formujemy stosując przede wszystkim przyginanie pędów. Przez przyginanie nadajemy pędom odpowiednie położenie i kierunek wzrostu. Zmuszamy drzewo do utworzenia płaskiej ściany w ciągu trzech lub czterech lat po założeniu sadu.

Cięcie drzew w pierwszym roku po posadzeniu jest podobne jak przy formowaniu korony prawie naturalnej. Jeśli sadzone są drzewa rozgałęzione, to już w trakcie sadzenia należy je ustawiać w ten sposób, aby najsilniejsze przyrosty znalazły się w linii rzędu. Drzewa nierozgałęzione należy przyciąć w odległości 60-80 cm od ziemi. Drzewom rozgałęzionym należy usunąć pędy od dołu do wysokości 50 cm, a wyżej tylko te pędy, które rosną dokładnie w kierunku międzyrzędzia. Przewodniki należy skrócić do 50 cm. Pozostawionych pędów bocznych można nie skracać, jeśli tylko istnieje możliwość podlewania drzewa w czasie suszy.

Szpalery swobodne formuje się w zasadzie sadząc drzewa jednoroczne. Można wykorzystać do tego celu, również drzewa dwuletnie, szczególnie gdy mają cienkie elastyczne rozgałęzienia, które już w pierwszym roku można odpowiednio przygiąć. Jeśli posadzone drzewa dwuletnie mają rozgałęzienia nieliczne i sztywne to należy je usunąć. Przewodnik trzeba wówczas przyciąć na wysokości 60—80 cm od ziemi i zaczynać formowanie od drugiego roku.

Formowanie korony szpalerowej można usprawnić zakładając na przewodnik opisane już klamerki. Trzeba to zrobić w maju lub w czerwcu. Niektórzy sadownicy używają do tego celu klamerek z gwoździem założonym w sposób pokazany na rysunku. Klamerka zmusza pęd do poziomego wzrostu, a gwóźdź kieruje pęd w kierunku rzędu.

Przyginanie pędów rozpoczynamy na drugi rok po założeniu sadu, a jedynie wtedy gdy sadzone były drzewa dwuletnie, to już w pierwszym roku. Na wiosnę należy przygiąć pędy do położenia poziomego i skierować w płaszczyznę rzędu. Nie wszystkie pędy boczne dadzą się przygiąć. Niektóre z nich są zbyt sztywne, lub też rosną prostopadle do rzędu i te trzeba wyciąć. Pędy przygięte trzeba wiązać sznurkami w pożądanej pozycji. Można wiązać je do pnia, lecz przy formowaniu szpalerów jest to praca mało wydajna. Najlepiej jest przywiązywać pędy do szpilek z hakiem wbitych w ziemię pod drzewami, w odległości około 0,5 m od pnia. Pod każdym drzewem trzeba wbić 2 szpilki, dokładnie w linii rzędu. Szpilki można łatwo zrobić z drutu średnicy 5—8 mm. Drut trzeba pociąć na odcinki długości 70 cm, a następnie jeden koniec zagiąć w kształcie haka. Po przygięciu pędów bocznych należy skrócić przewodnik do 50 cm powyżej ostatniego rozgałęzienia.

W niektórych krajach formuje się szpalery przy rusztowaniach złożonych ze słupków i rozpiętych między nimi drutów. Rusztowania takie są konieczne jedynie dla drzew karłowych. Będą one opisane w rozdziale o formowaniu drzew karłowych. Grusze silnie rosnące, oraz jabłonie silnie rosnące i karłowe nie wymagają rusztowań. Przyginanie pędów można znacznie usprawnić nawijając sznurek na szpulkę, którą przymocowuje się do pasa.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *