Śliwa

Trochę później dojrzewa odmiana Renkloda Uleną. Drzewo rośnie dość silnie, tworząc rozłożystą koronę. Zaczyna owocować wcześnie i owocuje obficie oraz corocznie. Wydaje owoce kuliste, średniej wielkości, o skórce zielonkawożółtej lub złotożółtej, pokrytej czerwonymi plamkami, cętkami i ordzewieniem. Miąższ jest żółtawy, soczysty, smaczny. Owoce dojrzewają w pierwszej połowie sierpnia.

W doborze dla ogrodów działkowych i przydomowych są dwie węgierki – Węgierka Wczesna i Dąbrowicka.

Pierwsza z nich jest odmianą nieznanego pochodzenia, w Polsce bardzo rozpowszechnioną i cenioną ze względu na plenność i wytrzymałość na mróz. Drzewo tworzy koronę wyniosłą, stożkowatą, dość gęstą. W okres owocowania wchodzi bardzo wcześnie, owocuje bardzo obficie, corocznie. Na mróz dostatecznie wytrzymała. Na choroby i szkodniki odporna. Wydaje owoce średniej wielkości, o ciężarze 32-38 g, po bokach spłaszczone, ostro zakończone. Skórka ciemnogranatowa z niebieskim nalotem, cienka, mocna. Miąższ żółty, ścisły, soczysty, aromatyczny, bardzo dobrze odchodzący od pestki. Owoce dojrzewają zwykle około połowy sierpnia, zaraz po owocowaniu Ren-klody Uleną. Przed zbiorem silnie opadają. Można je zbierać na kilka dni przed zupełną dojrzałością, gdy jeszcze nie są całe granatowe, (czego nie należy robić w przypadku innych odmian węgierek).

Węgierka Dąbrowicka jest nową odmianą, wyhodowaną w Sadowniczym Zakładzie Doświadczalnym w Dąbrowicach koło Skierniewic. Rodzi ona owoce duże, o barwie granatowej, dojrzewające w końcu sierpnia, a więc parę tygodni przed Węgierką Zwykłą, której nie zaleca się do upraw amatorskich, ponieważ jakością owoców ustępuje innym odmianom.

Renkloda Althana jest ceniona za doskonały smak i ładny wygląd owoców. Drzewo rośnie silnie, zaczyna owocować wcześnie i owocuje obficie. Owoce wydaje duże, o czerwononiebieskiej skórce, pokrytej fioletowym nalotem. Miąższ jest zielonkawozłoty, soczysty, bardzo smaczny. Owoce dojrzewają w końcu sierpnia.

Najpóźniej dojrzewającą śliwką z doboru jest Stanley – odmiana amerykańska, bardzo ceniona ze względu na dużą plenność i okazałe owoce. Drzewo tworzy koronę wyniosłą, o zróżnicowanym kształcie, pośrednim między kulą a stożkiem, luźną, niezbyt symetryczną, ze zwisającymi gałęziami. Zaczyna owocować wcześnie, regularnie i corocznie. Owoce ważą 40-50 g, są jajowate, zwężone przy szypułce. Mają skórkę ciemnogranatową, pokrytą silnym niebieskim nalotem, miąższ jest żółty, aromatyczny, soczysty, słodki. Owoce dojrzewają na początku września.

Choroby i szkodniki śliw

Najpoważniejszą i najgroźniejszą chorobą śliw jest ospowatość, zwana „szarką”, wywoływana przez wirus Prunus Virus 7. Objawy choroby występują zarówno na liściach, jak i na owocach. Na liściach są to różnego kształtu białożółte (chlorotyczne) plamy, które pokazują się już po kwitnieniu. Na owocach pojawiają się (kilka tygodni przed dojrzewaniem) fioletowe plamy, stopniowo ciemniejące. W miejscach tych miąższ jest przebarwiony. Owoce stają się niesmaczne i nie nadają się do konsumpcji. Niestety porażone drzewa trzeba usuwać. Aby zapobiec tej chorobie, trzeba starannie zwalczać mszyce.

W pasie nadmorskim i na pogórzu występuje torbiel śliw, powodowana przez grzyb Taphrina pruni. Objawy występują tylko na owocach i to już na najmłodszych zawiązkach. Porażone owoce, tzw. torbiele, są silnie zniekształcone, wydłużone i pozbawione pestki. Miąższ ich jest skórzasty i pozbawiony smaku. Zwalcza się tę chorobę, opryskując drzewa na krótko przed pękaniem pąków: Krezoto-lem – 1%, Sillitem – 0,5% lub Miedzianem 50 – 1% i powtórnie w fazie białego pąka kwiatowego: Syllitem – 0,1% lub Miedzianem 50 -0,2%. Trzeba również zbierać i niszczyć torbiele.

Śliwę atakuje również brunatna zgnilizna drzew pestkowych, która objawia się występowaniem na owocach w okresie dojrzewania szarobrunatnych plam z koncentrycznymi brodawkami barwy żółtobrunatnej. Część porażonych owoców opada i gnije, część pozostaje w postaci mumii. Zwalcza się je opryskami, w okresie białego pąka, Miedzianem 50 – 0,1%.

Groźnym szkodnikiem powodującym „robaczywienie” owoców jest owocówka śliwkóweczka. Gąsiennice zimują w kokonach pod korą drzew lub na wierzchniej warstwie gleby. Zwalcza się je, opryskując drzewa wtedy, gdy szkodnik jest w fazie rozwoju jaj, zwanej „czarną główką”, najlepiej zgodnie z zaleceniami służby ochrony roślin (najczęściej około połowy czerwca).

Często występującym szkodnikiem śliw jest misecznik śliwo-wiec, który wysysa soki z gałązek. Gdy masowo pojawi się, może zniszczyć drzewo. O obecności tego szkodnika świadczą wypukłe, brązowe tarczki szerokości około 5 mm, znajdujące się na młodych gałązkach. Zwalczanie tego szkodnika polega na opryskiwaniu bezlistnych drzew Krezotolem – 1% i w okresie wegetacji, w fazie wczesnego białego pąka Owadofosem pł. 50 w stężeniu 0,15% albo Sadofosem pł. 30 – 0,3%.

Do szkodników śliw należy także owocnica żółtoroga i jasna. Są to bardzo groźne szkodniki, często całkowicie niszczące młode, rozwijające się zawiązki. Opryskiwanie Owadofosem należy wykonać pod koniec kwitnienia drzew.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *